Σελίδες

14 Δεκεμβρίου 2013

Ο οπορτουνισμός και οι προσπάθειες διάβρωσης του αγώνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χούντας, από τα «Τετράδια Φυλακής» του Λ. Σπυρόπουλου. (μέρος 2ο)

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗ 12η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Τη σύγκληση της 12ης Ολομέλειας και τη διάσπαση του ΚΚΕ βασικά τη μάθαμε απ' τις εκπομπές του ραδιοσταθμού της Μόσχας, που ήταν για μας φωτεινός φάρος για σωστό προσανατολισμό. Η διάσπαση του Κόμματος μας ήρθε σαν κεραυνός. Σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες για το Κόμμα μας και το λαό μας αντί δυνάμωμα της ενότητας μας έχουμε διάσπαση, πράγμα που δεν περιμέναμε. Απ' τις εκπομπές της Μόσχας, που μετέδιδε τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας, προσανατολισθήκαμε για την πολιτική του Κόμματος και για το διασπαστικό έργο των αναθεωρητών. Αρχικά σε ορισμένους δημιουργήθηκαν ταλαντεύσεις. Στην πορεία ξεπεράστηκαν οι ταλαντεύσεις και η συντριπτική πλειοψηφία του στρατοπέδου τάχθηκε με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας.
Απ' το χουντικό Τύπο, ο οποίος πρόβαλλε τις αντικομματικές και αντισοβιετικές θέσεις των αναθεωρητών, αλλά και από τους ίδιους τους οπαδούς των αναθεωρητών μας ήταν γνωστή η δραστηριότητα των αναθεωρητών στα άλλα στρατόπεδα, τις φυλακές και το εξωτερικό. Μας ήταν γνωστό το γράμμα των 22 της Αίγινας, το γράμμα του Γλέζου και άλλων στελεχών για τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας, όπου καταδίκαζαν τη βοήθεια των σοσιαλιστικών χωρών. Μας ήταν γνωστές οι ψευδείς δηλώσεις του Μπριλάκη στο εξωτερικό, ότι το «80% των κρατούμενων στα στρατόπεδα βρισκόταν στο πλευρό μας». Οι ονειροπόλοι της πλειοψηφίας διαστρέβλωναν συνειδητά την αλήθεια για να ψαρέψουν στα θολά νερά, νομίζοντας ότι θα ξεγελάσουν τους κομμουνιστές και γενικά τους οπαδούς της αριστεράς.

Γνωρίζοντας τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας και γενικά τη διασπαστική δραστηριότητα των αναθεωρητών, την αντικομματικότητά τους και τον αντισοβιετισμό τους δυναμώναμε την πάλη μας, ξεσκεπάζοντας τους για το διασπαστικό τους ρόλο στο Κόμμα και γενικά στο κίνημα.
Η διάσπαση του Κόμματος και οι ψευδολογίες των αναθεωρητών έβαζαν μπροστά σε κάθε κομμουνιστή, άσχετα κάτω από ποιες συνθήκες βρισκόταν, το καθήκον και την υποχρέωση να ξεκαθαρίσει τη στάση του έναντι του Κόμματος, για να ξέρει και η καθοδήγηση του Κόμματος ποιοι σύντροφοι μένουν πιστοί στο Κόμμα.
Ξεκινώντας απ' την παραπάνω θέση ορισμένοι, που απ' την αρχή ανεπιφύλακτα είχαμε ταχθεί με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας, κινηθήκαμε δραστήρια πιέζοντας την καθοδήγηση του στρατοπέδου να στείλουμε υπογραφές στο Κόμμα ξεκαθαρίζοντας τη στάση μας έναντι του Κόμματος σαν άτομο και σαν στρατόπεδο. Στην ενέργεια μας αυτή προσκρούσαμε στην αντίδραση της καθοδήγησης και κυρίως του τότε γραμματέα, οι οποίοι μας δήλωναν ότι συμφωνούν με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας αλλά δεν είναι καιρός να στείλομε υπογραφές.
Γραμματέας αυτήν την περίοδο ήταν ο Δ.Α., ο οποίος, παρά το ότι μας διαβεβαίωσε ότι είναι με τη 12η, επηρεαζόμενος απ 'τις πιέσεις των ρεβιζιονιστών, ακολουθούσε ταλαντευόμενη πολιτική με τη δικαιολογία ότι το στρατόπεδο δεν πρέπει να κομματίζεται. Ξεκινώντας από αυτή του τη θέση στο ζήτημα της διάσπασης και της διασπαστικής πάλης των ρεβιζιονιστών κρατούσε παθητική στάση. Με τη θέση του αυτή, η οποία επιβλήθηκε και στη Στρατοπεδική Επιτροπή, έφερνε εμπόδια σε μας, τους Δωδεκατινούς, για την ένταξη της συντριπτικής πλειοψηφίας στο πλευρό του κόμματος, την ένταξη μας ανοιχτά στην πάλη κατά των ρεβιζιονιστών που διεξήγαγε το Κόμμα μας.
Παρά τις πιέσεις μας από τα κάτω η Στρατοπεδική Επιτροπή, με επικεφαλής τον Δάμπαση, αντιτίθετο στο να μαζέψουμε υπογραφές καταδικάζοντας τις διασπαστικές ενέργειες των ρεβιζιονιστών. Αντίθετα πιεζόμενος απ 'τη μικρή μειοψηφία των διασπαστών όλο και έφθιανε υποχωρήσεις. Η στάση του αυτή είχε δημιουργήσει αγανάκτηση και υπόνοιες στους κρατούμενους. Δε θεωρήσαμε σωστό, οι Δωδεκατινοί που θέλαμε να ταχθούμε με τη 12η Ολομέλεια, να τραβήξουμε ανεξάρτητα απ' τη στάση της Στρατοπεδικής Επιτροπής και αυτό γιατί θα φέρναμε διάσπαση μέσα στις γραμμές μας, πράγμα που θα ωφελούσε τους ρεβιζιονιστές. Ήταν μερικοί Δωδεκατινοί οι οποίοι υποστήριζαν τη θέση της Στρατοπεδικής Επιτροπής, αν και ήταν λιγότεροι αυτοί, η μεγαλύτερη πλειοψηφία των Δωδεκατινών θέλανε την ένταξη μας. Εμείς, οι οποίοι απ 'την αρχή της διάσπασης κινηθήκαμε για το σωστό προσανατολισμό, δε σταματήσαμε να πιέζομε και τη Στρατοπεδική Επιτροπή. Το αίτημα που βάζαμε ήταν ότι το Κόμμα πρέπει να ξέρει ποιοι είναι στο πλευρό του για να στηριχθεί σ' αυτούς και εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι να καθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο Κόμμα. Είχαμε μάθει ότι στο Παρθένι έχει γίνει δουλειά και τάχθηκαν με τη 12η.
Δεν ξέρω ποιοι άλλοι πίεζαν τη Στρατοπεδική Επιτροπή απ 'τους Δωδεκατινούς για τη στάση της αυτή. Ήμασταν 1.100 - 1.200 άτομα και δεν ήταν δυνατό να γνωρίζω όλες τις ενέργειες. Εμείς ορισμένοι (Φωστηρόπουλος, Παπαδημητρίου Η., Ζαγανίδης Γ., Βασιλούλης Α., Φουντουκίδης και εγώ) πιέζαμε τακτικά για το ζήτημα αυτό. Εγώ και ο Παπαδημητρίου Ηλίας για να δώσουμε στην πίεση μας μεγαλύτερη βαρύτητα κάναμε έρευνα στο στρατόπεδο για να δούμε πόσοι Δωδεκατινοί θέλουν την ένταξη μας. Κάναμε οι δυο μας καταμερισμό, αυτός να κάνει την έρευνα για τους Θεσσαλούς και Πελοποννησίους και εγώ Μακεδονία και Θράκη. Η δουλειά θα γινόταν με τις γνωριμίες που είχαμε, φίλους, από κάθε νομό. Η έρευνα απέδειξε ότι η πλειοψηφία δεχόταν, μερικοί λέγανε «το στρατόπεδο (δηλαδή η Στρατοπεδική Επιτροπή) να ηγηθεί της δουλειάς, δεν έχομε καμιά αντίρρηση». Γι αυτή μου την ενέργεια κόντεψα να χαρακτηριστώ ως φραξιονιστής.
Με την πρώτη μεταγωγή για το Παρθένι πήραν το γραμματέα της Στρατοπεδικής Επιτροπής και μέλη της Στρατοπεδικής Επιτροπής Τότε ανέλαβε ο Κατσαντώνης, ο οποίος μας υποσχέθηκε ότι θα γίνει, θα σταλεί πρώτα γενικός αριθμός και σε συνέχεια τα ονόματα ότι είμαστε στο πλευρό του Κόμματος και όπως αργότερα έγινε.
Στάλθηκαν τα ονόματα 905 κρατούμενων, οι οποίοι συμφωνούσαμε με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας, καταδικάζοντας τις διασπαστικές ενέργειες των αναθεωρητών. Εκτός τους 905 υπήρχαν και μερικοί άλλοι οι οποίοι δήλωναν ότι συμφωνούν με τη 12η αλλά δε δέχτηκαν να σταλούν τα ονόματα τους. Μερικοί από αυτούς κρατούσαν γενικά παθητική στάση, όχι μόνο στο κομματικό ζήτημα αλλά και στα στρατοπεδικά ζητήματα.
Οι υπογραφές αυτές των 905, που αποτελούσαν το 80 τοις εκατό της δύναμης του στρατοπέδου και ήμασταν το μεγαλύτερο στρατόπεδο, ξεσκέπασαν παράλληλα και το ψέμα των αναθεωρητών ότι η πλειοψηφία των κρατούμενων στα στρατόπεδα είναι μαζί τους.
Όταν στάλθηκαν οι 905 υπογραφές η συνολική δύναμη του στρατοπέδου κυμαινόταν γύρω στους 1.150. Ενώ η συνολική δύναμη των κρατούμενων σ' όλα τα στρατόπεδα, Λακκί, Παρθένι, Ωρωπός και Αλικαρνασσός (η Πούρα είχε διαλυθεί), κυμαινόταν γύρω στους 1.700. Όταν απ' τη δύναμη των 1.700 όλων των στρατοπέδων μόνο το στρατόπεδο Λακκί είχε 905 κρατούμενους σταθερά στο πλευρό της 12ης Ολομέλειας και μόνον αυτός ο αριθμός έδινε την πλειοψηφία όχι στους αναθεωρητές αλλά στο Κόμμα. Αλλά και στον Ωρωπό η πλειοψηφία ήταν με τη 12η Ολομέλεια. Στην Αλικαρνασσό, όπου ήταν οι γυναίκες, δεν ξέρω ποιοι είχαν την πλειοψηφία. Μόνο στο Παρθένι συνασπισμένοι όλοι: «Χάος», «εσωτερικό». Μαοϊκοί, ανεξάρτητοι και μια ομάδα του Κέντρου, συγκέντρωναν την πλειοψηφία, την οποία αργότερα, το 1970 - 1971, την έχασαν και αυτή. Αν στον αριθμό 905 προσθέσουμε και τους συντρόφους του Ωρωπού, του Παρθενίου και της Αλικαρνασσού που πήραν θέση υπέρ της 12ης τότε θα σχηματίσουμε την πραγματική εικόνα για το τι δύναμη διέθεταν στα στρατόπεδα οι ψευδολόγοι αναθεωρητές. Αλλά και αυτή τη δύναμη θεωρητικά τη διέθεταν οι αναθεωρητές. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα απ' τα λεγόμενα ενός βασικού παράγοντα τους, του Μίκη Θεοδωράκη. Ο Μ. Θεοδωράκης, στο γράμμα του προς το γραφείο του «ΚΚΕ εσωτερικού» μεταξύ άλλων, γράφει: «Μέσα στην Ελλάδα όπως φαίνεται το 80% των αντιδωδεκατικών συντρόφων που απολύονται δεν έρχονται μαζί μας γιατί διαφωνούν είτε είναι ενάντια μας, ενώ το υπόλοιπο 20% μένουν ουδέτεροι, για να μην πω αδιάφοροι...» Δε χρειάζονται περισσότερα αποδειχτικά για να δείξει κανείς τι εκπροσωπούν γενικά οι αναθεωρητές του ΚΚΕ «εσωτερικού»!!

ΟΙ ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΛΑΚΚΙ

Αρχικά όλοι οι αναθεωρητές αποτελούσαν ένα κοινό μέτωπο κατά του Κόμματος και της Στρατοπεδικής Επιτροπής. Στην πάλη τους αυτή συνενώνονταν και με τα αντικομματικά στοιχεία που υπήρχαν πριν τη 12η Ολομέλεια, επίσης και με τους Μαοϊκούς. Οι αναθεωρητές συνέρχονταν ιδιαίτερα και συνεδρίαζαν πώς να συνεχίσουν το διασπαστικό τους έργο. Για τη διεξαγωγή του διασπαστικού τους έργου εκλέγανε γραφείο, το οποίο δεν μπορούσε να ήταν βιώσιμο πάνω από 23 μέρες γιατί ερχόταν σε αντίθεση με τα πραγματικά προβλήματα του στρατοπέδου και έτσι κάθε λίγο και λιγάκι εκλέγανε άλλο γραφείο, μέχρι που διασπάστηκαν σε ομαδούλες.
Στο στρατόπεδο βρίσκονταν από τη μια πλευρά οι πιστοί στις αρχές του ΚΚΕ, που αποτελούσαν το 80% της δύναμης του στρατοπέδου, και από την άλλη όλοι οι οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων: «Χάος», «εσωτερικό», ανεξάρτητοι, μεμονωμένοι. Μαοϊκές ομαδούλες και ορισμένοι που κρατούσαν παθητική στάση ή δεν ανήκαν πουθενά. Απ' όλες αυτές τις διασπαστικές ομάδες η μεγαλύτερη ήταν το «Χάος». Η ομάδα «εσωτερικού» συγκροτήθηκε σε οργανωμένη ομάδα εκλέγοντας γραφείο δικό της.
Πολλοί ρεβιζιονιστές καμουφλάρονταν, μερικοί δήθεν συμφωνούσαν και με τη 12η, θέλανε να παίξουν ρόλο μεσολαβητού μεταξύ της καθοδήγησης του στρατοπέδου και των διασπαστών, θέλανε και προσπαθούσαν να τρυπώσουν στην καθοδήγηση του στρατοπέδου, αποτυγχάνοντας στο σκοπό τους αποκαλύφθηκαν αργότερα δραστήριοι ρεβιζιονιστές. Βασικά η ηγεσία των ρεβιζιονιστών στο Λακκί ήταν χρεοκοπημένη, παρακάτω αναφέρω ορισμένους. Αρχικά, πριν έρθουν απ' το Παρθένι, οι ρεβιζιονιστές ήταν: 1) Γ. Ζαχαρόπουλος, 2) Νίκος Τσιτσίμης, 3) Κώστας (ο μουσάτος) Τριαντάφυλλου ή Τριανταφυλλίδης, από παλιά στον Αϊ-Στράτη χρεοκοπημένος, 4) Τόγκας, δικηγόρος και μια σειρά άλλοι. Σχετικά για τον Ν. Τσιτσίμη έχω μάθει, από πατριώτες του και Θεσσαλονικιούς, ότι μετά από την αποφυλάκιση του απ 'τις φυλακές είχε ξεκόψει απ' την ΕΔΑ γιατί δεν τον τοποθέτησαν γραμματέα της ΕΔΑ Θεσσαλονίκης. Δεν πατούσε καθόλου στα γραφεία της ΕΔΑ (είχε επάγγελμα εργολάβου). Επίσης όταν πιάστηκε, 21/4/1967, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, εκδήλωσε την απορία του στον ταγματάρχη γιατί τον πιάσανε μια και έχει ξεκόψει απ' την αριστερά εδώ και δέκα χρόνια. Αυτός ο ίδιος μέσα στο θάλαμο, στη Γενική Συνέλευση, κατάγγειλε ότι η καθοδήγηση έχει ράδιο. Αυτός διεκδικούσε την καθοδήγηση του στρατοπέδου. Ανάλογα στοιχεία υπάρχουν και για τους άλλους ηγέτες των ρεβιζιονιστών, που οι γνωστοί τους κρατούμενοι τα ξέρουν και τα λέγανε στο στρατόπεδο. Αργότερα μας φέρανε πιο μεγάλους ηγέτες των ρεβιζιονιστών: Όπως τους Άγγελο Διαμαντόπουλο, Κατερίνη, Λεντάκη, Σπύρο Λιναρδάτο κι άλλους. Ο Διαμαντόπουλος, στις παραμονές του πραξικοπήματος, είχε δημοσιεύσει στην Αυγή άρθρο με μεγάλο τίτλο: «Ο φασισμός δε θα περάσει.» Αυτό ο μεγάλος επαναστάτης έγινε ένα μεγάλο ράκος μπροστά στους απλούς λαϊκούς αγωνιστές. Ήταν απ' τους μεγάλους απεργοσπάστες, πηγαίνοντας στο καζάνι για συσσίτιο όταν είχαμε αποχή. Ήταν, όπως και όλοι οι ρεβιζιονιστές, κυρίως του «Χάους», ευνοούμενοι του ασφαλίτη της φρουράς, ήταν τα καλά παιδιά για τον ασφαλίτη.
Ένας απ' τις εφεδρείες των ρεβιζιονιστών του «Χάους» ήταν και ο γιατρός Αλιχανίδης. Όταν σπάσανε τα μούτρα τους και οι παρθενιώτες ρεβιζιονιστές χρησιμοποίησαν την τελευταία τους εφεδρεία, το γιατρό, νομίζοντας ότι με το γιατρό θα πετύχουν αυτό που δεν πέτυχαν εκείνοι. Επειδή οι κρατούμενοι τον σεβόντανε και είχε κάποιο κύρος ως γιατρός, νόμιζαν ότι θα εξακολουθεί να έχει το κύρος του άμα θα δραστηριοποιηθεί. Πολύ γρήγορα ξεσκεπάστηκε και καταρρακώθηκε το κύρος του. Τι κύρος θα μπορούσε να έχει ένας επιστήμων γιατρός όταν μέσα στη θαλαμική του συνέλευση αποκαλεί το στρατόπεδο (τους Δωδεκατινούς) οχετό!!! Τέτοιοι ήταν οι ηγέτες των ρεβιζιονιστών. Η ομάδα του «Χάους» ήταν πάντοτε απεργοσπάστες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου