Σελίδες

15 Δεκεμβρίου 2013

Ο οπορτουνισμός και οι προσπάθειες διάβρωσης του αγώνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χούντας, από τα «Τετράδια Φυλακής» του Λ. Σπυρόπουλου. (μέρος 3ο)

Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Οι αναθεωρητές δεν αναγνώριζαν και δεν πειθαρχούσαν στις αποφάσεις της πλειοψηφίας και της Στρατοπεδικής Επιτροπής. Αντιτάσσονταν σε κάθε οργανωμένη μαζική πάλη του στρατοπέδου.
Υποστήριζαν ότι δεν είναι κατάλληλες οι συνθήκες για αγώνες και καλλιεργούσαν τον πανικό λέγοντας: «Αν οργανώσουμε αγώνες θα μας χαρακτηρίσουν στασιαστές και θα μας χτυπήσουν με τα πολυβόλα ή θα μας περάσουν από στρατοδικεία.» Όταν οργανώσαμε την πρώτη πάλη και ξεσκεπάστηκε το αβάσιμο των οπορτουνιστικών τους απόψεων, τότε άλλαξαν σύνθημα λέγοντας ότι; «Οι αγωνιστικές εκδηλώσεις δεν έχουν κανένα νόημα, δεν έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, ενώ αντίθετα δυσκολεύουν τη ζωή μας και εμποδίζουν στην απόλυση μας. Το ότι μένουμε στο στρατόπεδο "αξιοπρεπώς" είναι αρκετό και αυτή είναι η προσφορά μας στον αντιχουντικό αγώνα.» Παράλληλα οργάνωναν σαμποτάζ των αγώνων, διασπάζοντας την ενότητα, γίνονταν απεργοσπάστες.
Όταν στο Λονδίνο οργανωνόταν διαδήλωση και οι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ με ονόματα κρατούμενων από τα στρατόπεδα ζητώντας την αποφυλάκιση μας, εμείς στο στρατόπεδο οργανώσαμε αποχή συσσιτίου. Οι αναθεωρητές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, πήγαν με τις καραβάνες τους (πιάτα) και πήραν συσσίτια, καθ' ην στιγμή οι Άγγλοι διαδηλωτές με τα πλακάτ ζητούσαν την απόλυση τους.
Το στρατόπεδο μας οργάνωσε διάφορες μαζικές διαμαρτυρίες για την παράνομη κράτηση μας και για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης μας. Όταν απ' την καθοδήγηση του στρατοπέδου μας ανακοινώθηκε από βραδύς προγραμματισμένος αγώνας για την επόμενη μέρα, αποχή από το πρωινό ρόφημα και το προαύλιο μέχρι το μεσημέρι (ήταν ο πρώτος αγώνας μετά από τη 12η Ολομέλεια), οι αναθεωρητές όλη τη νύχτα κινούνταν και προσπαθούσαν να σαμποτάρουν τον αγώνα, σπέρνοντας και πανικό ότι θα μας κτυπήσει η φρουρά με τα πολυβόλα.
Την ίδια βραδιά η Διοίκηση της φρουράς είχε μάθει από τους πράκτορες της για τον προετοιμαζόμενο αγώνα. Την επομένη μέρα πρωί-πρωί, πριν ανακοινώσουμε στη Διοίκηση την απεργία μας, ακούμε τα μεγάφωνα να μας καλούν να μην πειθαρχήσουμε στον προγραμματιζόμενο αγώνα αλλά να κατέβουμε στο προαύλιο. Σ' αυτό το κάλεσμα της Ασφάλειας της φρουράς πειθάρχησαν περίπου 35-40 άτομα. Ήταν οι πρώτοι απεργοσπάστες.
Στα εργοστάσια οι απεργοσπάστες τσακίζονται από τους απεργούς, στις μάχες οι λιποτάκτες τουφεκίζονται, στις φυλακές τους διώχναμε απ' τη συμβίωση μας, ενώ στο στρατόπεδο πειθαρχικής διαβίωσης ήμασταν υποχρεωμένοι να τους ανεχτούμε και να συμβιώσουμε μαζί τους, έχοντας τους δίπλα στο κρεβάτι και στο θάλαμο μας.
Οι υπόλοιποι διασπαστές που δεν κατέβηκαν στο προαύλιο, βασικά ο κύκλος της ηγεσίας τους, γύριζαν από θάλαμο σε θάλαμο, προκαλούσαν οξυμένες συζητήσεις και δήλωναν: «Αυτοί που κατέβηκαν στο προαύλιο είναι "ήρωες" και εκεί είναι η θέση μας. Και αν απ' τα μεγάφωνα δε μας καλούσε η Διοίκηση για να κατεβούμε στο προαύλιο, θα κατεβαίναμε και εμείς και μαζί μας η "πλειοψηφία" του στρατοπέδου.» Έτσι θα μείνουν όλοι οι αναθεωρητές, με το όνειρο της πλειοψηφίας. Όσοι κατέβηκαν στο προαύλιο τους ονομάσαμε «περιπατητές». Αργότερα θα έχομε «κολυμβητές» και «λεκανάδες». Οι «κολυμβητές», ενώ είχαμε αποχή προαυλίου και εξόδου, αυτοί πήγαν στη θάλασσα για κολύμπι και οι «λεκανάδες», ενώ είχαμε αποχή συσσιτίου, αυτοί πήγαν και πήραν φαγητό στις λεκάνες.
Σ' όλους τους αγώνες που είχε οργανώσει το στρατόπεδο η πλειοψηφία των διασπαστών αναθεωρητών ήταν πάντα απεργοσπάστες. Και επειδή δεν είχαν μεταξύ τους ενότητα γι' αυτό δεν είχαν και σταθερό αριθμό απεργοσπαστών,Ο αριθμός των απεργοσπαστών κυμαινόταν μεταξύ 30-70 απεργοσπάστες, σε μια δύναμη του στρατοπέδου γύρω στους 1.000-1.200 κρατούμενους. Η δύναμη του στρατοπέδου ποτές δεν ήταν σταθερή αλλά μεταβαλλόταν με τις απολύσεις και με τον ερχομό νέων συλληφθέντων. Μόνο μια φορά ο αριθμός τους έφθασε τον αριθμό των 115 απεργοσπαστών και αυτό έγινε τότε που πήραν με καταστάσεις στις λεκάνες ή σε δοχεία από τενεκέδες φαγητό. Τότε είχαν φέρει στο στρατόπεδο τα 20 στελέχη των αναθεωρητών απ' το Παρθένι, οι οποίοι οργάνωσαν αυτήν την απεργοσπαστική κίνηση.
Οι αναθεωρητές που είχαν έρθει απ' το Παρθένι, αφού τσακίσθηκαν όλες τους οι προσπάθειες για να πάρουν την εκπροσώπηση και γενικά την καθοδήγηση του στρατοπέδου, τότε οργάνωσαν μια καλά οργανωμένη, προκλητική απεργοσπαστική κίνηση, διατεθειμένοι για να συγκρουσθούμε στα χέρια. Γι' αυτό κινητοποίησαν όλες τους τις δυνάμεις, που από μέρες τις οργάνωναν, για να δείξουν και στη Διοίκηση της φρουράς ότι διαθέτουν μεγάλη δύναμη για να αποσπάσουν την επίσημη αναγνώριση απ' τη Διοίκηση, την εκπροσώπηση του στρατοπέδου στα στρατοπεδικά ζητήματα. Δήλωναν ότι είχαν την πλειοψηφία. Αλλά το ψεύδος τους δεν έχει όριο. Μήπως το ίδιο δεν έφθιανε στο εξωτερικό ο Μπριλάκης όταν δήλωνε ότι η πλειοψηφία των στρατοπέδων είναι στο πλευρό τους!!!
Στην απεργοσπαστική αυτή κίνηση χρησιμοποίησαν κάθε μέσο και τρόπο για να κατεβάσουν όσο το δυνατό περισσότερους απεργοσπάστες. Ο αγώνας μας ήταν προγραμματισμένος και εις γνώση όλου του στρατοπέδου. Είχαμε αποχή συσσιτίου (πρωί και μεσημέρι) σ' ένδειξη διαμαρτυρίας για την παράνομη κράτηση μας. Απ' το πρωί οι διασπαστές κινούνταν πιο δραστήρια απ' τις άλλες μέρες για να σπάσουν την αποχή του συσσιτίου, έπιαναν και δικούς μας, της 12ης, για να τους πείσουν για αναβολή του αγώνα. Το μεσημέρι συγκέντρωσαν μπροστά στο μαγειρείο μια δύναμη γύρω στους 70-80, κρατώντας, αντί πιάτα, λεκάνες που πλένανε τα ρούχα και σκουπιδοτενεκέδες. Παράλληλα κρατούσαν και καταστάσεις με ονόματα γιατί κάμποσοι «ντρέπονταν» και δε θέλανε να πάνε στο μαγειρείο αλλά συγκατατέθηκαν να τους πάρουν συσσίτιο άλλοι απεργοσπάστες. Μ' αυτόν τον τρόπο κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν 115 υπογραφές απεργοσπαστών.
Όταν είχαμε αποχή συσσιτίου ή απεργία πείνας πάντοτε παραβρίσκονταν στη διανομή του συσσιτίου εκπρόσωπος της φρουράς. Επί το πλείστον παρουσιάζονταν ο ασφαλίτης με τον αξιωματικό της υπηρεσίας και απαγορευόταν ένας να πάρει και γι' άλλους συσσίτιο. Εκείνη την ημέρα, σκόπιμα η Διοίκηση δεν έστειλε εκπρόσωπο της στη διανομή, παρά το ότι είχε ειδοποιηθεί απ' τους μαγείρους ότι θ' άρχιζε η διανομή. Την ώρα της διανομής οι μάγειροι (δικοί μας κρατούμενοι, πιστοί στη γραμμή του Κόμματος όλοι τους, οι αναθεωρητές δε δέχονταν να πάνε να δουλέψουν ως μάγειροι) αρνήθηκαν να τους δώσουν συσσίτιο με καταστάσεις και σε λεκάνες. Μια ώρα γίνονταν φασαρία μαγείρων και απεργοσπαστών. Οι χωροφύλακες απ' τις σκοπιές βλέπανε και γελούσαν, είχαν ειδοποιήσει για τη φασαρία που γινόταν μπροστά στο μαγειρείο τη Διοίκηση. Παρόλα αυτά η Διοίκηση κωλυσιεργούσε και δεν έστελνε εκπρόσωπο της, γιατί με την παρουσία του χωροφύλακα οι απεργοσπάστες δε θα μπορούσαν να διεκδικήσουν για να πάρουν συσσίτιο ομαδικό με τις καταστάσεις και στις λεκάνες. Η Διοίκηση περίμενε με τη φασαρία που γινόταν ότι θα επεμβαίναμε εμείς, θα ερχόμασταν στα χέρια και τότε θα επέμβαινε η Χωροφυλακή. Οι προθέσεις των απεργοσπαστών και της Διοίκησης ήταν εις γνώση της Στρατοπεδικής Επιτροπής και γι' αυτό συνιστούσε υπομονή και κανείς από μας, εκτός τους μαγείρους, να μην πάει προς το μαγειρείο. Όλοι μας κλειστήκαμε στους θαλάμους μας και απ' τα παράθυρα παρακολουθούσαμε την κατάντια των απεργοσπαστών. Η Στρατοπεδική Επιτροπή βλέποντας ότι σκόπιμα δεν παρουσιάζεται στη διανομή του συσσιτίου χωροφύλακας ειδοποίησε τους μαγείρους να κάνουν διανομή παίρνοντας τις ονομαστικές καταστάσεις, στις οποίες ήταν 115 ονόματα απεργοσπαστών. Μεταξύ αυτών ήταν υποψήφιοι βουλευτές, βουλευτές και ανώτερα στελέχη της ΕΔΑ. Αφού τέλειωσε η διανομή, τότε παρουσιάσθηκε ο ασφαλίτης μαζί με έναν άλλο αξιωματικό της φρουράς και πήρε τη δύναμη των απεργοσπαστών. Οι απεργοσπάστες παίρνοντας το φαγητό άλλοι το πετούσαν στις βούτες και άλλοι το έφαγαν.
Ύστερα από αυτή τη «μαχητική» ενέργεια των απεργοσπαστών, σε άλλες αγωνιστικές μας εκδηλώσεις, ο αριθμός των απεργοσπαστών πάλι μειώθηκε. Παράλληλα οι διαφωνίες μεταξύ των αναθεωρητών μεγάλωσαν και άρχισαν να διασπώνται σε διάφορες ομάδες: «Χάος», «εσωτερικό», ανεξάρτητοι κλπ. Η μικρή ομάδα του «εσωτερικού» ξεχωρίστηκε τελείως απ' τους άλλους και εξέλεξε δικό της γραφείο. Στη συνέλευση τους, η ομάδα του «εσωτερικού», κριτίκαρε τη μέχρι τότε στάση τους στα στρατοπεδικά ζητήματα, πράγμα που τους οδήγησε σε απομόνωση από την πλειοψηφία του στρατοπέδου. Αποφάσισαν να παίρνουν μέρος στη ζωή του στρατοπέδου, στις συνελεύσεις και στους οργανωμένους αγώνες, πειθαρχώντας στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, παράλληλα να διοχετεύουν την αναθεωρητική τους γραμμή στις θαλαμικές συνελεύσεις του στρατοπέδου. Επίσης με την όξυνση των σχέσεων αναμεταξύ των αναθεωρητών άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται. Οι μεν του «Χάους» αποκαλούσαν την ομάδα «εσωτερικού» συνεργάτες των «Κολλιγιαννικών», οι δε του «εσωτερικού» λέγανε για το «Χάος»: «Για δες την κατρακύλα τους.» Η ομάδα του «Χάους», και γενικά τα άλλα αντικομματικά στοιχεία, αφού χρεοκόπησαν, νεκρώθηκαν απ' τη στρατοπεδική ζωή, κλείστηκαν τελείως ο καθένας στον εαυτό του και συνέχισαν μέχρι τέλους να είναι απεργοσπάστες, Η ύπαρξη τους γινόταν αισθητή μόνον όταν είχαμε αποχή συσσιτίου ή απεργία πείνης και εκείνοι πήγαιναν με τις καραβάνες τους να πάρουν το συσσίτιο της προδοσίας του αγώνα μας.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΜΕΤΑΓΩΓΕΣ

Επειδή το στρατόπεδο μας ήταν μαχητικό στρατόπεδο, με τους αγώνες και τις εκδηλώσεις που οργανώναμε, γι' αυτό η Διοίκηση της φρουράς σε συνεργασία με το Υπουργείο προσπαθούσαν να το αδυνατίσουν με συχνές πειθαρχικές μεταγωγές, παίρνοντας μια σειρά στελέχη και στέλνοντας τα στο στρατόπεδο Παρθένι. Η ενέργεια τους αυτή, αντίς ν' αδυνατίσει το στρατόπεδο, αντίθετα δυνάμωνε περισσότερο την ενότητα και τη μαχητικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας του στρατοπέδου.
Παράλληλα για να δώσουν θάρρος στους διασπαστές του στρατοπέδου, οι οποίοι απογοητευμένοι είχαν νεκρωθεί, έφεραν τα 20 στελέχη των αναθεωρητών απ' το Παρθένι για να δραστηριοποιήσουν την διασπαστική αναθεωρητική κίνηση στο στρατόπεδο. Αυτό συνέφερνε στη Διοίκηση της φρουράς.
Οι αναθεωρητές φεύγοντας απ' το Παρθένι είχαν την αυταπάτη ότι, ερχόμενοι στο Λακκί, θα μπορούσαν να επηρεάσουν την πλειοψηφία των κρατούμενων με τους υψηλούς τίτλους που διέθεταν, ως βουλευτές, δημοσιογράφοι, ανώτερα στελέχη της ΕΔΑ κλπ., και θα έβαζαν κάποια «τάξη» σε μας τους «αναρχικούς». Όμως γελάστηκαν οικτρά!!
Ένα πρωί άρπαξαν απ' το στρατόπεδο μας 50 κρατούμενους για πειθαρχική μεταγωγή, ήταν η τρίτη πειθαρχική μεταγωγή που στελνόταν στο Παρθένι. Σε κάθε πειθαρχική μεταγωγή έπαιρναν το γραμματέα της Στρατοπεδικής Επιτροπής και άλλα στελέχη. Απ' το πρωί που πήραν την πειθαρχική μεταγωγή απ' το Λακκί για το Παρθένι την ίδια μέρα κατά το βράδυ μας έφεραν τους 20 αναθεωρητές απ' το Παρθένι για το Λακκί. Όταν είδαμε να κατεβαίνουν απ' τα αυτοκίνητα οι αναθεωρητές, γνωρίζοντας τη στάση και γενικά τις ενέργειες τους στο στρατόπεδο Παρθένι, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία γιατί τους φέρανε στο στρατόπεδο μας, για το ρόλο που επρόκειτο να παίξουν. Γι' αυτό δεν τους έγινε υποδοχή, όπως συνήθως γινόταν όταν έρχονταν νέοι κρατούμενοι στο στρατόπεδο. Η ψυχρή υποδοχή ήταν η πρώτη ψυχρολουσία που δέχονταν. Ορισμένοι συγκρατούμενοί μας που γνωρίζονταν και προσωπικά μαζί τους, τους είπαν καθαρά: «Ξέρομε για το ρόλο που σας έφεραν για να παίξετε στο στρατόπεδο.» Παραπονέθηκαν για την ψυχρή υποδοχή αλλά ταυτόχρονα απ' την επομένη μέρα άρχισαν να κινούνται και να δραστηριοποιούνται διεκδικώντας την καθοδήγηση και την εκπροσώπευση του στρατοπέδου ή τη συμμετοχή τους στην καθοδήγηση του στρατοπέδου. Στην προσπάθεια τους να πάρουν την εκπροσώπευση του στρατοπέδου είχαν και την αβάντα της Διοίκησης, η οποία δεν ήθελε να αναγνωρίσει ως εκπροσώπους τους εκπροσώπους της πλειοψηφίας. Όλες τους οι προσπάθειες απότυχαν χάρη στην ενότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας του στρατοπέδου. Πολύ γρήγορα σπάσανε τα μούτρα τους και δεν μπόρεσαν να παρασύρουν ούτε ένα κρατούμενο που είχε ταχθεί με το Κόμμα συμφωνώντας με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας.
Αφού απότυχαν όλες οι προσπάθειες των νεοφερμένων αναθεωρητών, τσακισμένοι απ' τη γρανιτένια ενότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας, κατάντησαν να γίνουν οι περισσότεροι απεργοσπάστες και οι πιο λυσσασμένοι αντικομματικοί. Δεν μπόρεσαν να μας κάνουν ζημιά γιατί το Λακκί τους έσπασε τα δόντια και δεν μπορούσαν να δαγκάσουν. Είχαν ξεσκεπαστεί, είχαν χρεοκοπήσει. Το τουπέ και τον αέρα που είχαν όταν ήρθαν απ' το Παρθένι τα απόβαλαν και έγιναν σαν βρεγμένες γάτες.
Γενικά οι αναθεωρητές διεξήγαγαν έναν αναρχικό αγώνα, έναν αγώνα όχι κατά της Χούντας, για την παράνομη κράτηση μας και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αλλά κατά του Κόμματος και της Στρατοπεδικής Επιτροπής. Η βασική πλειοψηφία τους, μετά την απομόνωση και τη χρεοκοπία τους, αυτοαπομονώθηκε απ' τη στρατοπεδική ζωή. Έφυγαν απ' τους θαλάμους, έκαναν ατομικές καλύβες στην ταράτσα του κτηρίου ή σε διάφορες απόμερες γωνιές του στρατοπέδου. Η κατάντια τους έφθασε σε τέτοιο σημείο που η πλειοψηφία τους, όταν γινόταν πολιτικό μνημόσυνο για τους νεκρούς του στρατοπέδου, δεν τιμούσε ούτε τους νεκρούς μας, ενδεικτικά απόσχανε απ' τους θαλάμους εκείνη τη στιγμή, ενώ μερικοί από αυτούς ξάπλωναν και κοιμούνταν αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω τους μέσα στον ίδιο το θάλαμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου